Pirlo lijkt Italië te moeten redden na pijnlijk nee van Ancelotti en Guardiola

Italië staat op een kruispunt dat veel verder gaat dan een gewone trainerswissel. Na drie gemiste WK’s zoekt de voetbalnatie opnieuw naar richting, trots en geloofwaardigheid. Andrea Pirlo lijkt nu de man te worden die een gehavende Azzurri-identiteit weer moet samenbrengen.

Een legende voor een ondankbare klus

Paolo Maldini werkt aan een nieuwe koers voor Italië en de naam die naar voren schuift, is er eentje met een stevig verleden in het shirt van de nationale ploeg. Pirlo zou de nieuwe bondscoach van de Italianen worden, al moeten de formele stappen nog volgen.

Volgens Fabrizio Romano heeft Pirlo ja gezegd op een mondeling voorstel en ligt er een langetermijnproject op tafel dat werd voorgesteld door Paolo Maldini en Leonardo. De handtekening wordt in de komende dagen verwacht, maar net daarin zit nog het laatste voorbehoud: helemaal afgerond is het nog niet.

Dat Italië bij Pirlo uitkomt, zegt ook iets over de omvang van de opdracht. Eerst werd gedacht aan absolute topnamen als Carlo Ancelotti, momenteel bij Brazilië, en Pep Guardiola, die vrij is. Beiden bedankten voor de job.

De glans van 2006, de schaduw van vandaag

Als voetballer blijft Pirlo in Italië bijna onaantastbaar. Hij was fenomenaal, vooral bij Juventus, en groeide uit tot een middenvelder die wedstrijden kon vertragen, versnellen en controleren zonder ooit gehaast te lijken.

Ook bij de nationale ploeg is zijn erfenis stevig. Pirlo verzamelde 116 interlands en werd in 2006 wereldkampioen met Italië. Precies daarom zal zijn naam bij veel Italianen nog altijd iets losmaken dat verder gaat dan tactiek of resultaten.

Maar de trainer Pirlo draagt een ander verhaal mee. Zijn periode bij Juventus verliep nog behoorlijk, maar daarna werd het moeilijker. Passages bij Karagumruk en Sampdoria leverden niet het gewenste succes op.

Daarna trok Pirlo naar United FC in de Emiraten. Die club zou hij na een jaar alweer verlaten om zich aan de nationale ploeg te verbinden. Het contrast is groot: van een relatief beperkte clubomgeving naar een Italiaanse ploeg die snakt naar herstel.

EK 2028 als eerste meetpunt

De eerste grote opdracht is duidelijk: Italië moet zich plaatsen voor het EK van 2028. Voor een land met die geschiedenis klinkt dat bijna als een basisverwachting, maar de recente WK-pijn heeft elke vanzelfsprekendheid weggeveegd.

Pirlo krijgt, als alles formeel wordt afgewerkt, geen comfortabele instap. Hij erft geen project in volle bloei, maar een nationale ploeg die opnieuw geloof moet opbouwen. En net daarom is de keuze zo beladen.

De romantiek van een icoon op de bank zal in Italië even leven. Daarna komt de realiteit: punten halen, opnieuw structuur brengen en een voetbalnatie overtuigen dat de donkerste jaren achter haar liggen.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.